Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Kody’s great escape.

Kody was overgeplaatst naar de gesloten afdeling. Wat vooral qua tuin niks voorstelde. Het enige verschil was dat je vanuit de tuin van de openafdeling (Die in hetzelfde gebouw zat als de gesloten afdeling) zo het park op kon lopen, terwijl de tuin van de gesloten afdeling werd bewaakt door een schutting die al bijna in elkaar storten als je je peuk er op uit maakte. In die schutting zat helemaal achteraan een groot gat. Waarschijnlijk een het overblijfels van een woede uitbarsting van Irene. Door dat gat waren we niet helemaal afgesloten van onze vrienden die in zwaar weer waren beland, zo werden er regelmatig sigaretten, aanstekers en andere dingen door gegeven die ik hier niet kan noemen. Ook konden we elkaar tenminste zien als we met elkaar praten. Maar al die dingen waren streng verboden, zoals alles wat een beetje leuk of gezellig was.

Op een mooie zonnige dag rookte ik een peuk in de tuin toen ik ineens een ‘psst, hey jel, psst’ hoorde door het doorgeefluik. Ik liep er naar toe en zag Kody’s gezicht, ze zag er voor de verandering redelijk vrolijk uit. ‘Hey Jel, wil je iets voor me doen? ‘Ligt eraan wat’, zei ik een beetje nochalant. ‘Wil je morgen om drie uur aanbellen bij de gesloten afdeling om te vragen of ze brood hebben voor de eendjes ofzo, verzin maar wat’ Ik wilden natuurlijk weten waarvoor. Ze vertelde me dat ze ging weglopen, ze wilden naar huis en had het helemaal uitgedacht. Ik wilden het wel voor haar doen, als zij zo nodig haar ouders wilden zien. Dus ik zei ‘Best hoor’

De volgende dag belde ik stipt om 3 uur aan bij de gesloten afdeling. ‘Hey ik heb een brief geschreven voor Kody zei ik, en ik probeerde een beetje naief over te komen. Toen bedacht ik ineens dat als Kody via die deur naar buiten wilden, de verpleegster de deuropening niet mocht versprerren. Daarom deed ik nochalant een stap naar achter in de hoop dat zij een stap naar voren zou doen. ‘Ik moet overleggen of ik hem mag geven, maar geef hem maar, dan zal ik het bespreken’. Ik haalde de brief uit mijn tas en ging een stap opzij terwijl ik mijn arm uitstak om hem aan te geven. Ik zag Kody samen met twee andere meisjes in de gang verschijnen. De vrouw had niks in de gaten (Het was dan natuurlijk ook een stagair, die zijn nog dommer en naiever dan een pas geboren lammetje) Ze deed een stap opzij om de brief aan te pakken en Kody en haar twee handlangers grepen hun kans en rende zo langs haar heen. De laatste, laten we haar T noemen, wist ze nog in de kraag te vatten. Kody en haar andere handlanger rende de weide wereld in met de zon in hun gezicht.

Wordt nog vervolgd.

Kody’s great escape.

Kody was overgeplaatst naar de gesloten afdeling. Wat vooral qua tuin niks voorstelde. Het enige verschil was dat je vanuit de tuin van de openafdeling (Die in hetzelfde gebouw zat als de gesloten afdeling) zo het park op kon lopen, terwijl de tuin van de gesloten afdeling werd bewaakt door een schutting die al bijna in elkaar storten als je je peuk er op uit maakte. In die schutting zat helemaal achteraan een groot gat. Waarschijnlijk een het overblijfels van een woede uitbarsting van Irene. Door dat gat waren we niet helemaal afgesloten van onze vrienden die in zwaar weer waren beland, zo werden er regelmatig sigaretten, aanstekers en andere dingen door gegeven die ik hier niet kan noemen. Ook konden we elkaar tenminste zien als we met elkaar praten. Maar al die dingen waren streng verboden, zoals alles wat een beetje leuk of gezellig was.

Op een mooie zonnige dag rookte ik een peuk in de tuin toen ik ineens een ‘psst, hey jel, psst’ hoorde door het doorgeefluik. Ik liep er naar toe en zag Kody’s gezicht, ze zag er voor de verandering redelijk vrolijk uit. ‘Hey Jel, wil je iets voor me doen? ‘Ligt eraan wat’, zei ik een beetje nochalant. ‘Wil je morgen om drie uur aanbellen bij de gesloten afdeling om te vragen of ze brood hebben voor de eendjes ofzo, verzin maar wat’ Ik wilden natuurlijk weten waarvoor. Ze vertelde me dat ze ging weglopen, ze wilden naar huis en had het helemaal uitgedacht. Ik wilden het wel voor haar doen, als zij zo nodig haar ouders wilden zien. Dus ik zei ‘Best hoor’

De volgende dag belde ik stipt om 3 uur aan bij de gesloten afdeling. ‘Hey ik heb een brief geschreven voor Kody zei ik, en ik probeerde een beetje naief over te komen. Toen bedacht ik ineens dat als Kody via die deur naar buiten wilden, de verpleegster de deuropening niet mocht versprerren. Daarom deed ik nochalant een stap naar achter in de hoop dat zij een stap naar voren zou doen. ‘Ik moet overleggen of ik hem mag geven, maar geef hem maar, dan zal ik het bespreken’. Ik haalde de brief uit mijn tas en ging een stap opzij terwijl ik mijn arm uitstak om hem aan te geven. Ik zag Kody samen met twee andere meisjes in de gang verschijnen. De vrouw had niks in de gaten (Het was dan natuurlijk ook een stagair, die zijn nog dommer en naiever dan een pas geboren lammetje) Ze deed een stap opzij om de brief aan te pakken en Kody en haar twee handlangers grepen hun kans en rende zo langs haar heen. De laatste, laten we haar T noemen, wist ze nog in de kraag te vatten. Kody en haar andere handlanger rende de weide wereld in met de zon in hun gezicht.

Wordt nog vervolgd.

Ja mensen, het is weer zo ver. De bloemen komen weer te voorschijn, de lammetjes huppelen weer in wei en s’ochtends wordt ik weer wakker gemaakt door vogels die kwetterende ruziexebn om het laatste zaadje in de vetbol. Het is weer lente! De tijd van zon en barbequen is weer aangebroken. Nergens houdt ik zoveel van als het vroege voorteken dat de zomer in aantocht is. Hoe heerlijk is het om de wind door je t-shirt te voelen, de rugleuning van een bus aan te raken zonder dat er een 10cm dikke jas tussen zit (Ik weet dat dit iets is wat je in Rotterdam liever niet doet omdat je dan een SOA oploopt, maar ik woon gelukkig in een klein, schoon gehucht) HET IS LENTE!!

Ja mensen, het is weer zo ver. De bloemen komen weer te voorschijn, de lammetjes huppelen weer in wei en s’ochtends wordt ik weer wakker gemaakt door vogels die kwetterende ruziexc3xabn om het laatste zaadje in de vetbol. Het is weer lente! De tijd van zon en barbequen is weer aangebroken. Nergens houdt ik zoveel van als het vroege voorteken dat de zomer in aantocht is. Hoe heerlijk is het om de wind door je t-shirt te voelen, de rugleuning van een bus aan te raken zonder dat er een 10cm dikke jas tussen zit (Ik weet dat dit iets is wat je in Rotterdam liever niet doet omdat je dan een SOA oploopt, maar ik woon gelukkig in een klein, schoon gehucht) HET IS LENTE!!

Klik hier

Klik hier

Het was een voor andere dood normale maandagavond. Maar niet voor mij. Voor mij was het een koude, ellendige en vervelende avond. Ik weet niet waarom maar ik had weer zo’n alles-moet-anders-moment. Een moment dat ieder mens waarschijnlijk wel eens heeft, hoewel de meeste mensen dat soort momenten pas rond de tijd dat ze 40 worden krijgen. Hoe langer ik er over nadacht wat ik wilden met mijn leven, hoe gekker de ideexebn werden, als je nog jong bent kan immers alles nog. Ik kon nog in amerika gaan wonen (Meest belachelijke idee, ik mis mn pappie al als ie bij de buurman op bezoek is.) Ik kon nog operazangeres worden (Heb ik absoluut geen stem voor) maar wat ik ook bedacht, er was altijd wel iets waardoor het niet kon, iets waarvoor ik het talent niet had was nummer 1. Ondertussen heb ik nog steeds geen idee wat ik moet gaan doen met mn leven. Moet ik doorgaan zoals het nu gaat (Met vallen en opstaan)? of moet ik het helemaal anders gaan doen, moet ik volledig loskomen van het leven dat ik nu leid om een leuker boeiender leven op te bouwen.

Maar helaas ken ik mezelf, de meeste dingen die ik bedenk lijken leuk, maar zodra ze uitgevoerd worden lopen ze uit op een catastrofe. Voorlopig blijf ik daarom nog maar even dromen over wat ik wil gaan doen, ik ben pas 20, heb nog tijd zat voor mijn echte midlifecrisis kan beginnen

Het was een voor andere dood normale maandagavond. Maar niet voor mij. Voor mij was het een koude, ellendige en vervelende avond. Ik weet niet waarom maar ik had weer zo’n alles-moet-anders-moment. Een moment dat ieder mens waarschijnlijk wel eens heeft, hoewel de meeste mensen dat soort momenten pas rond de tijd dat ze 40 worden krijgen. Hoe langer ik er over nadacht wat ik wilden met mijn leven, hoe gekker de ideexc3xabn werden, als je nog jong bent kan immers alles nog. Ik kon nog in amerika gaan wonen (Meest belachelijke idee, ik mis mn pappie al als ie bij de buurman op bezoek is.) Ik kon nog operazangeres worden (Heb ik absoluut geen stem voor) maar wat ik ook bedacht, er was altijd wel iets waardoor het niet kon, iets waarvoor ik het talent niet had was nummer 1. Ondertussen heb ik nog steeds geen idee wat ik moet gaan doen met mn leven. Moet ik doorgaan zoals het nu gaat (Met vallen en opstaan)? of moet ik het helemaal anders gaan doen, moet ik volledig loskomen van het leven dat ik nu leid om een leuker boeiender leven op te bouwen.

Maar helaas ken ik mezelf, de meeste dingen die ik bedenk lijken leuk, maar zodra ze uitgevoerd worden lopen ze uit op een catastrofe. Voorlopig blijf ik daarom nog maar even dromen over wat ik wil gaan doen, ik ben pas 20, heb nog tijd zat voor mijn echte midlifecrisis kan beginnen

Chris besloot op een dag haar ernstige depressie aan de buitenwereld te tonen. Het zou een stil verzet worden, maar ze zou het zeker gaan doen. Zelfs al was het verboden en zelfs al zou ze straf krijgen. Ze zou het doen.

En ik zou haar helpen.

Het begon op een koude regenachtige depressieve dag. Chris en ik hingen samen op haar bed en maakte een plan. We moesten uiterst voorzichtig zijn en niemand mocht ons betrappen. Een uur later stonden we samen in de Etos. De perfecte zwarte kleur uit te kiezen. Ravenzwart of Bessenzwart. We kozen uiteindelijk voor Puur natuur zwart en rekende af. We wachten gespannen tot de avond zou vallen.

Een paar uur later was het zo ver. Chris had haar haren gewassen en samen stonden we onhandig het glibberige spul er in te smeren. Tot zover ging alles volledig volgens plan. Toen de verf eenmaal goed verdeeld was wikkelde Chris met 1 hand omdraai een oude handdoek om haar haren heen. Het wachten was begonnen. Het spul moest precies 30 minuten intrekken. Ik zette de wekker op mijn mobieltje en samen keken we naar buiten door het raam de nacht in.

Na 15 minuten hielden we het niet meer en besloten we alvast te kijken hoe het eruit zag, voor het geval er iets mis zou zijn en Chris haar haar plotseling blauw zou uitvallen, alles moest immers perfect verlopen. Toen ging het mis.

Ik moet tussendoor even uitleggen dat de plek waar in het gekkenhuis de wasbakken stonden erg krap was. 1 Persoon kon er in de breedte staan en dan kwam je een helder witte muur tegen.

Chris haalde haar haar uit de handdoek en gooide het charmant achterover. Hoewel Chris in eerste instantie niks door had, had ik het gelijk in de gaten. Dit was erg, heel erg. Ik keek namelijk zwijgend naar een witte muur die nu vol zat met zwarte verfspetters.

Toen raakte Chris en ik lichtelijk in paniek. Na nog een kwartier te hebben gewacht spoelde Chris haar haar uit. De verf was pakkend en Chris had ravenzwart haar. Dat was het orginele plan, maar nu zaten we nog met een ander probleem….

We besloten een nieuw plan te maken. Die verfspetters moesten vannacht nog van de muur af.

Het was inmiddels 12 uur s’nachts en we hadden nog iemand in ons plan betrokken. Terwijl Kody namelijk de verpleging af zou leiden van de camera’s zouden Chris en ik inbreken in het hobbyhok waar we de witte acrylverf en 3 kwasten zouden stelen. Kody ging naar beneden met de leugen dat ze niet kon slapen en een kopje thee wilden. Terwijl zij in de keuken zouden zijn, zouden Chris en ik gevaarlijk dicht langs ze glippen om zo in het hobbyhok terecht te komen.

Alles liep gesmeerd. Maar toen we bij de keuken aankwamen bleek Kody een fout te hebben gemaakt. Ze had de deur open laten staan. Chris en ik besloten de gok te wagen en toen de nietsvermoedende verpleegster met haar rug naar de deur opening stond glipte we er geluidloos langs. Binnen tien seconde waren we weer terug boven. Met de verf en de kwasten.

Het was half drie toen we eindelijk klaar waren met elk zwart puntje over te verfen. Het resultaat was niet geheel gelukt maar we waren tevreden. Chris had haar zwarte haar. En het bewijsmateriaal van de hele actie was volledig vernietigd.